8

مهربان سلام ...

این روزها با تمام وجود غرق در دنیای آدم هایی هستم که سالها پیش توی دل سطرهای کتاب ها آفریده شده اند!

پیشتر مجددا با گابریل گارسیا مارکز، گویی "صد سال تنهایی" را چشیدم! و به تازگی خوانش کتاب هیجان انگیز "1984" را دوباره به پایان رساندم (و این بار آخر قطعا نخواهد بود...) ، خدا می داند که من نیز در اتاق 101 همراه با وینستن اسمیت، درد کشیدم ... و چقدر به خاطر با هم نبودن جولیا و وینستن، افسوس خوردم!

حالا درگیر دو دنیای متفاوت از "جان اشتاین بک" هستم، شب ها و لا به لای نبودنت، گاه چند سطری از "موش ها و آدم ها" می خوانم... و بعد دوباره در حزن نداشتنت گم می شود...

و روزها که درگیر دلتنگیت هستم، هر از گاهی صفحه ای از "شرق بهشت" می خوانم... (هر دو را دوست دارم، هم ژرژ و لنی ... و هم خانواده آدام و ساموئل را)...

به راستی به کجای این دنیا بر میخورد اگر، شبها کنار لبخند تو کتاب می خواندم؟؟

حالا که تو را ندارم، خواهم آفریدت... شاید روزی، در دل واژه هایی که جرئت نوشتنشان را پیدا کنم...

"من از اوج نداشتنت"